Verslag Turkije Reis, 7 t/m 14 mei 2011.    

7 mei

Vandaag hadden we een vliegdag. Eerst naar Istanl en daarna naar het zuidelijke Adana. We zien nog niet veel van het land, maar merken wel dat het hier een drukte van jewelste is. In Adana aangekomen staan overal jerrycans water. Het is gezegend water uit Mekka dat is vergeten. Een vrouw zoekt haar jerrycan. Dat is wel vermakelijk, maar wij zoeken nog 1 koffer, iets minder leuk. Die blijkt nog in Istanboel te staan. er wordt ons beloofd dat die vanavond nog in ons hotel wordt gebracht. Onze chauffeur staat bij de internationale afdeling en wij bij de ntationale. Maar even later hebben we elkaar gevonden. Tja, Adana is de 4e stad van Turkije en heeft 1,6 miljoen inwoners.

8 mei, beurs- en boerderijbezoek

De inkomsten komen voornamelijk van de agrarische sector. Katoen, graan, meloenen, citrusfruit worden hier het meest verbouwd. We gaan op bezoek bij een actieve vrouw die samen met haar twee broers niet alleen een boerderij met 180 ha eigen en 20 ha gehuurde grond heeft, daarnaast is ze bestuurslid van de 'boerenbond' en hebben ze een dealerschap van John Deere. Het is even rijden naar de boerderij, maar onderweg zijn de indrukken geweldig. Overal dagloners  op het land die leven in schamele tenten. Ze zijn druk om de meloenen van het land te krijgen. Aona verbouwt op dit moment citrus, graan, mais, koolzaad. Het water krijgen ze uit een groot stuwmeer. Middels heel veel kanalen wordt het bij de grond aangevoerd en het is gratis. Er zijn wel enkele beperkingen, maar niet veel.We worden heel gastvrij ontvangen door Oana die een Duitse moeder heeft, tot 9 jaar in Frankfurt heeft gewoond en moeite heeft met de cultuur in haar land. de medewerkers hebben er jaren over gedaan voordat ze haar orders aannamen, maar nu voert ze actief het bewind en laat ons de moderne machines ziet en geeft haar mening over de EU en Turkije. 

Daarna rijden we door naar de beurs. De chauffeur kan het parkeerterrein niet op. Dat is alleen nog voor 4x4 te deon door de enorme modderbende die de regen heeft gemaakt van de zware kleigrond in de delta waar de beurs wordt gehouden. Glijdend lopen we over de beurs. Helaas zijn er geen demonstraties meer, maar de opzet is indrukwekkend genoeg. Alle bekende (Turkse) trekkermerken zijn er. En...er wordt redelijk goed Engels gesproken. De mensen zijn super geinteresseerd waar we vandaan komen. Gesprekken genoeg, maar we willen oook nog wat van de beurs zien.

In de kolom hiernaast kun je foto's zien.

9 mei, rit naar Konya

We rijden niet over de snelweg, maar door het echte Turkije. Dat is zo indrukwekkend dat wse niet weten waar we moeten kijken. Foto's worden aan 1 stuk gemaakt. Onderweg stoppen we om te genieten van het uitzicht. Aan de overkant van de weg staan bijenkassen. Anton Havekes, onze imker, wil er natuurlijk naar toe en Rinus Knuit, Louis Sauvageot en Bets Haverkamp volgen. Even later zien we Anton  en Rinus wapperen. De westen zijn iets minder gastvrij, maar ze komen er goed vanaf. De rit gaat verder door de bergen , over het vlakke land waar nauwelijks een huis is te bekennen. Aan het eind van de dag bereiken we Konya. Een stad met ruim 1 miljoen inwoners. Hoe groot dat is zien we tijdens ons diner waarbij we een gewelidig uitzicht over deze stad hebben. foto's vind je hiernaast.

10 mei, Tümosan tractör

Van staatsbedrijf naar privatisatie. In 1975 is Tümosan opgericht door Fiat. Jaren zijn daar de Fiat trekkers geassembleerd, echter toen het bedrijf de licentie verloor ging het snel minder.  In 2004 is dit bedrijf geprivatiseerd en sindsdien timmeren ze flink aan de weg. en niet zonder succes. 
Bij aankomst op het immense terrein van 160 ha worden we gastvrij onthaalt met Turkse koffie en thee. Voor de koffie is na 1 keer proberen geen animo meer. We krijgen een presentatie waarin duidelijk wordt hoe sterk de trekkerproductie in dit land varieert. 2009 was een heel slecht jaar, 2010 weer een stuk beter met 30.000 verkochte trekkers en voor dit jaar verwachten ze rond de 40.000 te verkopen (alle merken trekkers die in Turkije worden gemaakt). Het marktaandeel van Tümosan groeit sterk en heeft zo'n 10% van de markt in handen.  De marktleider Türk Tractor (New Holland) heeft bijna 40% marktaandeel. Op de derde plaats staat Erkunt/Arma Trac die we morgen bezoeken.

Bij Tümosan krijgen we echt alles te zien. Prototypes en het hele productieproces wordt ons tot in detail uitgelegd. Heerlijk is het om tussen de motorblokken door te kruipen! Iets wat je niet vaak meer tegenkomt. We genieten dan ook volop en de ene vraag na de andere volgt. Taylan, de marketingmanager die speciaal voor ons uit Istanboel is komen vliegen, beantwoord de vragen samen met Osman, de bedrijfsleider.
Na de fabrieken gezien te hebben is het tijd voor de LPG-trekker. Die zal dit jaar in productie gaan en natuurlijk maken we graag een proefritje! Kritisch wordt het gas ingetrapt en van 0 tot 40 gaat net zo vlot als een benzinemotor. Men is onder de indruk, maar of LPG het bij ons gaat halen? Waarom niet? Taylan wil graag weten wat wij denken over de Tümosan  voor de Nederlandse en Belgische markt. Een leuke discussie begint en al snel wordt iedereen stil van de prijs. Voor een 100 pk met cabine en airco komt de prijs op zo'n 25.000. De gastvrijheid is helemaal ten top als we voor een lunch worden uitgenodigd in het nieuwe Hilton hotel in Konya. Het eten is geweldig, het hotel zeer groot en we worden na de  lunch door de hotelmanager rondgeleid. Dan is het hoog tijd om verder te gaan, want het is nog een stukje rijden naar Ankara, de hoofdstad van Turkije.

De weg van Konya naar Ankara is een groot landbouwgebied wat ook wel de graanschuur wordt genoemd. Met af en toe een klein dorpje. Het is indrukwekkend. Zover je kunt kijken grote graanvelden. Soms een herder met zijn schapen, ezel en hond. Het blijft mooi en wordt nog mooier als de zon langzaam achter de heuvels zakt. In Ankara is het een drukte van jewelste. De chauffeur en zijn GPS zijn geen vrienden. Dan doe je het op de ouderwetse manier; je neemt een taxi die voor je uitrijdt naar het hotel. En de rit is op z'n turks. Een 2-baansweg is prima om met z'n vieren naast elkaar te rijden. Het voegt wel weer in als ergens een auto mensen uit staat te laten en anders remt het wel. De toeter is hier blijkbaar het belangrijkste aan de auto hoewel onze chauffeur er niet veel gebruik van maakt. Het hotel ligt in een nauw straatje en bij het uitladen....getoeter in vele klanken achter ons. Het hotel is luxe en super modern. De minerette is niet te zien, dus hopelijk worden we morgen wat later wakker dan zonsopgang.

11 mei Erkunt gieterij en Arma Trac trekkers

De dag begint met een bezoek aan de tweede grootste ijzergieterij van Europa. Ze maken hier blokken voor bijna alle bekende trekkermerken en vrachtwagens.  De bedrijfsleider leidt ons rond en iedereen is onder de indruk van de vele verschillende mallen en de precisie waarmee wordt gewerkt. Veelal wordt een motor in samenwerking met de gieterij gebouwd. Zo zijn ze 3 jaar bezig geweest met de nieuwe Deutz-Fahr motoren die waarschijnlijk in november tijdens de Agritechnica te zien zullen zijn.

En van de gieterij naar de trekkerfabriek die aan de andere kant van Ankara ligt. Ook daar worden we gastvrij ontvangen in de nieuwe trekkerfabriek van Erkunt. Een duidelijk film wordt getoond en geeft des te meer aan dat ze niet achter lopen. Op dit moment maken ze trekkers in de range van 50-60-70 pk, maar eind dit jaar komen ze met een nieuwe zwaardere serie van 80-100 pk. De motoren zijn van Perkins UK, de transmissie van ZF of Carrero, de cabines komen van een turks bedrijf en de gietdelen uiteraard uit eigen fabriek. Na  de lunch het bedrijf in. Ook hier mochten we overal tussendoor lopen en was hun trekker-stuntman speciaal overgekomen om ons wat stunts te laten zien. Helaas brak het noodweer tijdens ons bezoek uit waardoor de velddemo niet door kon gaan, maar de stuntman wilde toch nog graag wat laten zien op het asfalt en even later scheurde de trekker met ploeg rond, steigerde en probeerde de ploeg door het asfalt te krijgen. Heel bijzonder om deze, in Turkije, super populaire stuntman aan het werk te zien.

Door de regen en het onweer is het niet aantrekkelijk om Ankara te verkennen, dus gaan we Daarna naar het hotel om warmere kleren aan te doen en lekker aan de bar een drankje te nuttigen. Een hapje eten en dan gezellig de dag nog eens met elkaar doornemen.

12 mei Van Ankara naar Çerkezkoy

Turkije is groot. De snelwegen zijn goed. De contrasten indrukwekkend tijdens onze rit van zo'n 600 km. Eerst Ankara uitkomen. Dat valt niet mee.
Het verkeer zit bomvast en het kost ons ruim een uur voordat we de stad achter ons laten. En gelijk zit je in het landbouwgebied. Graan, maïs gaat langzaam over in grote lege velden afgewisseld met koolzaad. De kuddes en herders nemen in aantal toe. We genieten volop en laten de indrukken bezinken. Dan draaien we de snelweg af. Een piepklein dorpje in met plaggenhutten. Het echte Turkse platteland. Op zoek naar een restaurantje voor de lunch. Helaas niets. We zijn genoodzaakt tot één van de vele wegrestaurants die overigens prima zijn.
Na een paar uur naderen we Istanboel. De eerste steden beginnen als zo'n 100 km ervoor. In 1999 is er een hevige aardbeving geweest die alles heeft verwoest. Veel nieuwe flats met af en toe een verlaten ingestort schuurtje. De industrie neemt toe, het verkeer ook. Even laten zitten we in de bekende file waar ook heel veel te zien is. Alles rijdt door elkaar en toetert. Toch zie je nauwelijks schade. Onze chauffeur blijft heel rustig en gaat met de kriskrassende stroom mee. We rijden zoveel mogelijk om Istanboel heen richting Roemenië alwaar de landbouw en de rust weer de overhand heeft.

Na het eten gaan we met onze chauffeur naar de moskee. Deze is nog in aanbouw en wordt door de locale bevolking betaald. En geld is hier wel. De moskee is volledig van marmer en heeft heerlijke vloerverwarming, wat lekker is als je op sokken loopt. We krijgen uitvoerig uitleg over het bidritueel van de Islam. Met interesse luisteren we en leven ons in in de ramadan; van zonsopgang tot ondergang niet eten en drinken. En dat met de temperaturen hier! Nee, ik moet er niet aan denken.

13 mei Hattat/Hema & Istanboel

Hattat trekkers is onderdeel van Hema Endustries. Een groot familiebedrijf. 20 ha onder dak! Ze maken voor bijna ieder trekkermerk wel een aantal onderdelen en ook in veel automerken kom je Hema tegen. We worden gastvrij ontvangen, rondgeleid door de moderne fabriek die momenteel maximale capaciteit draait. Het is een drukte van jewelste. De trekkers rijden kriskras, tenminste zo lijkt het voor ons, naar de controlestations. Ze maken nu 600 trekkers per maand en Hema, aan de overkant gelegen, kan nauwelijks de productie van krukassen voor de trekkers bijhouden. Hattat bouwt ook Valtra A onder licentie. Een goede samenwerking, want hun eigen merk Hattat zit vol met Valtra onderdelen. Dat is ook de reden dat ze niet naar de Europese markt mogen, maar als Hema zullen ze zeker op de Agritechnica in November in Hannover aanwezig zijn. Even later worden we rondgeleid bij Hema. Zien hoe o.a. krukassen en zuigers worden gemaakt. Indrukwekkend. De fabriek is 9 ha en er werken meer dan 1.000 mensen aan zo'n 800 machines. En dan is het stil en donker. De stroom is uitgevallen. Overal! Iedereen kijkt complex. Onze rondleider, bedrijfsleider, wordt continu gebeld. Een transformator lijkt ontploft. Het is de eerste keer dat ze dit is overkomen. Mensen beginnen gelijk hun machine schoon te maken. Wij gaan verder de fabriek door en genieten van een heerlijke lunch in het bedrijfsrestaurant. Daarna snel door naar Istanboel, inchecken en naar de Grand Bazaar.

De Grand Bazaar is een belevenis. Allemaal winkeltjes waar van alles en nog wat wordt verkocht. Vooral veel 'merk' spullen. De een koopt wat en probeert zoveel mogelijk af te dingen. Het is een spel en beide partijen doen hun best. De echte handelaren geven in het Nederlands advies. We gaan even terug naar het hotel voor het diner om daarna naar de Blauwe Moskee te gaan. Het is heel rustig en we kunnen dit schitterende bouwwerk op ons gemak bekijken. Om 10 uur is de oproep voor het laatste gebed. Vanuit de 6 minerettes is dat goed te horen en het wisselt schitterend af met de oproep van een andere moskee. We genieten volop. Niet alleen de Blauwe Moskee is schitterend verlicht, ook de Aya Sofia die er tegenover ligt. We nemen de tram terug, drinken nog wat en gaan slapen tot zonsopgang.

14 mei Istanboel

Vanochtend beginnen we lekker met een kopje thee in het koffiehuis tussen Aya Sofia en Topkapi (het paleis). Het plein wat gisteren zo leeg was is nu bomvol toeristen. We gaan Aya Sofia binnen en zijn verbaasd over de grootte, de vele schilderingen en ga zo maar door.
Bekijk de foto's en geniet er ook van.