WAT EEN ERVARING: ANDES

WAT EEN ERVARING: ANDES

23 FEBRUARI 2016

Je hebt van die dingen waarvan je zegt dat je het een keer meegemaakt moet hebben. Vandaag was zo’n dag. Van Mendoza naar Santiago. Daar liggen een paar bergketens tussen, waarvan de Andes de bekendste is.

We zijn op tijd vertrokken om de grote horde bussen voor te zijn. Niet dat het allemaal toeristen zijn, veel mensen maken met het openbaar vervoer de oversteek. Het duurt niet lang of we komen bij de eerste bergketen die al indrukwekkend overkomt. De Mendoza-rivier stroomt links van ons en heeft in de loop van de jaren een flinke kloof in het landschap gemaakt. Desondanks is het er droog. Alleen in de vallei tussen de eerste en tweede bergketen worden verrassend genoeg speciale aardappels op 1700 m hoogte verbouwd. Na een flinke klim waar onze ervaren chauffeurs -we hebben er weer twee – makkelijk naar toe sturen, zien we in de verte een nog hogere bergketen, de Andes. Indrukwekkend. Anders kan ik het niet omschrijven. Groot, wijds, kleurrijk en met de mooie zon erop schieten we de ene foto naar de andere. Je ziet de verschillende lagen gesteente. We stoppen een paar keer onderweg. We kijken naar de hoogste berg, Aconcagua, met ruim 6900 m en zoomen in op de gletsjer die 400 m hoog is. Alle benul van afmetingen vergaan je hier overigens.

Het is mooi weer en als verrassing boeken we de stoeltjeslift voor een nog mooie uitzicht vanaf zo’n 2600 m. De vrachtwagens kruipen over de weg. Je hoort de motoren zwaar ronken onderin het dal.

Weer wat verder opnieuw de bus uit voor wederom een uniek stukje natuur wat door de Inca’s is ontdekt, de warmwaterbronnen. Door de mineralen (zwavel, koper en calcium) zijn de mooiste kleuren ontstaan bij de natuurlijke brug.

 

Dan komen we aan bij een enorme file vrachtauto’s. Even ontstaat de vrees dat we daar aan moeten sluiten, maar onze gids stelt ons gerust en we rijden rustig eraan voorbij. Bij de grens is het formulieren invullen, stempeltje voor Argentinië uit, stempeltje voor Chili in, alles uit de bus, snuffelhond in de bus, alle koffers door de scan, handbagage door de scan, alles weer inpakken en rijden. Klinkt simpel, maar dit duurde slechts 2 uur. We spraken met een Braziliaanse vrachtwagenchauffeur die in 3 dagen vanuit Porte Alegre (Brazilië) is gereden en hier al 8 uur voor de grens stond te wachten. Hij sliep 5 uur per dag en dankzij, hij wees lachend op zijn potje ‘matta’, zijn thee met kruiden wist hij dit vol te houden. Morgen zou hij in Valparaiso zijn en daarna weer terug. Rijtijdenwet ontbreekt hier duidelijk, maar voor vervoer van passagiers is men strikt, op z’n Argentijns dan wel te verstaan.

En dan komt het….het bekende beeld wordt werkelijkheid. De weg met de vele bochten en steile helling. Vrachtwagens rijden nu stapvoets omhoog. Ook omlaag wordt de nodige voorzichtigheid in acht genomen. Vangrails of uitwijkmogelijkheden zijn er nauwelijks. Of beter niet. Het uitzicht daarentegen is onbeschrijfbaar.

Ik ga er niet meer over zeggen en hoop dat ik de foto’s kan uploaden en jullie een beetje mee kan laten genieten van deze bijzondere dag.